Osteochondrose - stadia van ontwikkeling, symptomen, behandeling en oorzaken

Tegenwoordig slagen slechts een paar gelukkigen erin te ontsnappen aan spinale osteochondrose, maar een zeer klein aantal mensen zal een correcte verklaring kunnen geven waar de wortels van deze epidemie verborgen liggen.

Ondertussen zit de hele essentie van de ziekte, zoals vaak gebeurt, in de term zelf: "osteo" betekent in de taal van de oude Grieken bot, "chondro" betekent kraakbeen. En het einde van het woord komt van het achtervoegsel ‘osis’ dat wordt gebruikt om medische termen te creëren, die worden gebruikt wanneer het proces gepaard gaat met onomkeerbare veranderingen die worden veroorzaakt door een stoornis van metabolische mechanismen op cellulair niveau (zoals experts zeggen, dystrofisch).

Soorten osteochondrose

• osteochondrose van de cervicale wervelkolom (komt zelfs bij jonge mensen voor)
• Osteochondrose van het thoracale gebied (minder vaak voorkomend)
• osteochondrose van het lumbosacrale gebied

De meest gebruikelijke classificatie van spinale osteochondrose houdt verband met de anatomische structuur van de wervelkolom en de algemeen aanvaarde indeling ervan in de cervicale, thoracale en lumbosacrale gebieden.

Oorzaken van osteochondrose

De moderne geneeskunde houdt zich aan de versie dat voor de ontwikkeling van osteochondrose een of meer van de volgende factoren moeten optreden:

• belaste erfelijkheid - de aanwezigheid van de ziekte in eerdere generaties;
• infecties en ernstige intoxicaties;
• onvoldoende uitgebalanceerd dieet;
• constante blootstelling van de wervelkolom aan ongunstige fysieke factoren (trillingen, schokkende en botsbewegingen, enz.);
• frequent en langdurig verblijf in een bepaalde lichaamshouding (houding);
• geschiedenis van rugblessures;
• verhoogde belasting - het dragen van zware voorwerpen of een groot lichaamsgewicht;
• aangeboren of verworven misvormingen van de wervelkolom en het bewegingsapparaat als geheel;
• auto-immuunprocessen en ernstige verstoringen van de bloedsomloopprocessen in het lichaam;
• roken;
• onvoldoende fysieke activiteit.

Het grootste deel van de pathologische processen bij deze ziekte begint in de regel met een verstoring van de voedingsprocessen van de kraakbeenlaag die zich tussen twee aangrenzende wervels bevindt. Op jonge leeftijd heeft elke schijf zijn eigen bloedvaten, waardoor de noodzakelijke voedingsstoffen worden aangevoerd en metabolische producten naar buiten worden verwijderd.

Nadat een persoon 20-25 jaar oud is geworden, atrofiëren de bloedvaten die het kraakbeen voeden geleidelijk en begint de voeding passief te gebeuren - als gevolg van de opname van de noodzakelijke chemische verbindingen uit nabijgelegen weefsels. In dit geval werkt de niet-cellulaire substantie van de schijf als een soort pomp: de instroom en uitstroom van vloeistoffen met opgeloste stoffen vindt plaats tijdens menselijke bewegingen. Daarom leidt een lage fysieke activiteit tot een tekort aan noodzakelijke elementen en de accumulatie van metabolische producten (soms giftig). Hetzelfde beeld ontstaat als voedingsstoffen in onvoldoende hoeveelheden worden aangevoerd. Bovendien wordt het proces van opname van voedingsstoffen aanzienlijk belemmerd wanneer de vezels van het kraakbeenweefsel scheuren (bijvoorbeeld als gevolg van een blessure).

Gebrek aan voedingsstoffen leidt ertoe dat de herstelprocessen van de schijf vertragen en helemaal stoppen. De vezels verliezen elasticiteit, wat gepaard gaat met geleidelijke pathologische veranderingen.

Stadia van ontwikkeling van spinale osteochondrose

De degeneratie, die tijdens osteochondrose de weefsels van het aangetaste fragment van de wervelkolom soepel maar onvermijdelijk aantast, vindt plaats in de richting van het midden naar de periferie, waarbij eerst de kraakbeenlaag wordt aangetast en vervolgens de botformaties. Afgaande op hoe uitgesproken de veranderingen zijn, is het hele proces verdeeld in verschillende fasen.

1. Alleen het centrale deel van de schijf wordt aangetast: deze wordt minder elastisch, waardoor de schokabsorberende eigenschappen afnemen.
2. Het perifere, dichtere deel van de tussenwervelvoering is erbij betrokken. Het kan de wervels niet meer goed ondersteunen, waardoor ze horizontaal kunnen bewegen. Er kunnen scheuren verschijnen aan de rand van de schijf.
3. De scheuren langs de randen van de tussenwervellaag worden dieper en breder. Er kan zachter, inwendig kraakbeenweefsel in terechtkomen - waarna uitsteeksels worden verkregen. De dikte van de laag wordt zo veel verminderd dat de randen van de wervels elkaar raken en botgroei (eelt) - osteofyten - wordt gevormd op de plaatsen waar ze contact maken. Als de scheur groot genoeg wordt of de randen van de schijf barsten, breekt het kraakbeenweefsel uit. Wanneer het in verticale richting wordt verdeeld, wordt een intraspongiale hernia gevormd (in de wervel). Het veroorzaakt geen klinische symptomen. Wanneer kraakbeenweefsel in een horizontale projectie wordt verdeeld, wordt een klassieke hernia tussen de wervels gevormd, wat leidt tot compressie van belangrijke paravertebrale structuren.
4. In de laatste fase wordt kraakbeenweefsel vervangen door bindweefsel en zijn de ligamenten van de wervelkolom betrokken bij het pathologische proces. Dit leidt tot verlies van actieve bewegingen.

Wie loopt er risico?

Talrijke onderzoeken hebben verschillende risicofactoren voor de ontwikkeling van osteochondrose geïdentificeerd:

1. Ouderdom (ouder dan 50 jaar). De processen van herstel van kraakbeenweefsel op deze leeftijd vertragen op natuurlijke wijze, wat leidt tot een verhoogd risico op osteochondrose. Lange tijd werd deze ziekte beschouwd als een natuurlijke aandoening van de wervelkolom van een oudere persoon.
2. Overgewicht. Creëert een verhoogde belasting van de wervelkolom, wat gepaard gaat met snelle slijtage van de kraakbeenachtige tussenwervellaag.
3. Aanwezigheid van familieleden (van oudere generaties) met osteochondrose.
4. Lichamelijke inactiviteit. Leidt tot de ontwikkeling van osteochondrose, omdat de tussenwervelschijven het vermogen ontberen om voedingsstoffen en vocht in het vereiste volume te ontvangen.
5. Rugblessures. Zelfs kleine traumatische verwondingen (bijvoorbeeld whiplash-verwondingen door verkeersongevallen) leiden tot microscopisch kleine scheurtjes in het kraakbeenweefsel, wat gepaard gaat met de veranderingen ervan.
6. Metabolische stoornissen en bijkomende somatische pathologieën (stoornissen in de bloedsomloop, ontstekings- en auto-immuunprocessen). Ze gaan gepaard met een verstoring van het weefselvoedingsproces en in het geval van schade aan het bindweefsel kan het ontstekingsproces zich verspreiden naar de wervelkolom.
7. Aangeboren en verworven structurele defecten van het bewegingsapparaat. Ze leiden tot een evenwichtsverschuiving, vervorming van de wervelkolom en een onjuiste verdeling van de belasting op de tussenwervelschijven.
8. Zwangerschap. Overbelasting van de wervelkolom tijdens de zwangerschap leidt vaak tot verplaatsing van de structuren en de daaropvolgende ontwikkeling van osteochondrose.
9. Beroepsrisico's (fysieke aard). Deze omvatten in de eerste plaats trillingen, tillen en dragen van zware voorwerpen. Tot deze groep behoren ook professionele sportactiviteiten, omdat deze in de regel gepaard gaan met fysieke overbelasting en blessures.

Iedereen die één of meer van deze factoren heeft, loopt een verhoogd risico.

De meest voorkomende klachten bij osteochondrose

Gezien het feit dat osteochondrose vooral de wervelkolom aantast, zou het logisch zijn om aan te nemen dat het eerste teken van problemen pijn in de rug en de wervelkolom is. De praktijk leert echter dat dergelijke atypische klachten op het eerste gezicht meestal voorkomen als:

• gevoel van vermoeidheid, zwaar gevoel in de rug, vooral in de schouders;
• gevoelloosheid en pijn in de bovenste ledematen;
• hoofdpijn;
• duizeligheid, misselijkheid;
• pijn in de borst- en hartstreek.

De aard van de klachten dwingt de patiënt om contact op te nemen met een specialist met een ander profiel, terwijl de reden voor het optreden ervan ligt in osteochondrose.

Symptomen van osteochondrose

Osteochondrose heeft een chronisch beloop en manifesteert zich duidelijker in de acute fase. Naast deze klachten kenmerkt het zich door de volgende symptomen:

1. Pijn syndroom. In de acute fase is de pijn in de rug brandend, ondraaglijk, verspreidt zich vrij ver van de aangetaste wervels en straalt uit langs de zenuwvezels. Pijn dwingt iemand een bepaalde lichaamshouding aan te nemen waarin het rustiger wordt. Tijdens de remissiefase kan de pijn alleen optreden in een bepaalde houding of bij het uitvoeren van bepaalde bewegingen.
2. Functionele stoornissen. De aangetaste zenuw kan zijn functie verliezen of in beperkte mate uitvoeren, wat leidt tot gevoelloosheid van de ledematen, spierzwakte, verminderd bereik van actieve bewegingen en het optreden van paresthesie (ongebruikelijke gewaarwordingen in de huid die door de aangetaste zenuw worden geïnnerveerd).
3. Neurologische aandoeningen reflex- of compressieoorsprong. Afhankelijk van welk segment van de wervelkolom wordt beïnvloed door het pathologische proces, treden bijbehorende klinische symptomen op: duizeligheid en loopstoornissen, tinnitus, hik, spasmen van de galblaas en slokdarm, droge hoest, brandend maagzuur, enz.

Bij onderzoek merkt de arts dat:

• de patiënt bevindt zich in een geforceerde (antalgische) positie;
• actieve bewegingen in de ledematen en rug worden aanzienlijk in volume verminderd;
• er is spierspanning in het getroffen deel van de rug (verdediging);
• palpatie van de processus spinosus van de wervels en paravertebrale punten gaat gepaard met het optreden van hevige pijn.

De definitieve diagnose wordt gesteld op basis van de resultaten van een aanvullend onderzoek.

Voorbij de acute fase blijft onuitgesproken pijn geassocieerd met het uitvoeren van bepaalde bewegingen of lichamelijke activiteit in het algemeen, evenals verhoogde vermoeidheid en snelle vermoeidheid bij langdurig staan of zitten.

Behandeling van osteochondrose

Osteochondrose wordt, net als elke andere ziekte, uitgebreid behandeld. In de acute fase heeft de therapie de volgende doelen:

1. Bestrijding van het pijnsyndroom. Moderne artsen zijn van mening dat voor elke gewrichtspathologie die gepaard gaat met ernstige pijn, het primaire doel van de behandeling het elimineren ervan moet zijn. Intensieve pijn brengt een persoon niet alleen in een staat van psychisch ongemak, maar dwingt hem ook om de aangetaste gewrichten te sparen, wat na verloop van tijd een gewoonte kan worden en tot stijfheid kan leiden. Voor pijnverlichting zijn geneesmiddelen uit de groep van niet-opioïde analgetica en niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, die zowel systemisch als lokaal kunnen worden gebruikt, het meest effectief gebleken. In sommige gevallen gebruiken artsen pijnstillers om therapeutische blokkades op te heffen.
2. Het verlichten van spierspanning. Reflexspierspasmen bemoeilijken het herstelproces van het aangetaste deel van de wervelkolom aanzienlijk, omdat dit leidt tot een verslechtering van de bloedcirculatie. Om dit probleem te elimineren, worden medicijnen uit de groep van centraal werkende spierverslappers gebruikt.
3. Verbetering van de voeding van de tussenwervellaagbestaande uit kraakbeenweefsel. Hiermee kunt u de functionele capaciteiten van de tussenwervelschijf vergroten en het herstel ervan stimuleren. Er worden medicijnen uit de groep chondroprotectors gebruikt.
4. Verbetering van metabolische processen in tussenwervelschijven. Er worden biogene stimulerende middelen en glasvocht gebruikt. De effectiviteit ervan wordt echter door een aantal neurologen in twijfel getrokken.
5. Het getroffen segment lossen. Er wordt strikte bedrust voorgeschreven, er worden verschillende apparaten en ortheses gebruikt (verband, korset, Chance-kraag).

Fysiotherapie kan ook worden gebruikt:

• droge hitte;
• inductothermie;
• diadynamische en pulsstromen;
• ultraviolette bestraling;
• elektroforese met anesthesieoplossingen.

Craniosacraaltherapie, reflexologie en cryotherapie hebben zich goed bewezen.

In de latere stadia, bij sommige vormen van compressie van de zenuwwortels, wordt chirurgische ingreep uitgevoerd.

Tijdens de remissiefase blijven chondroprotectors worden ingenomen. Daarnaast staan de volgende activiteiten gepland:

• massage – verbetert de bloedcirculatie in weefsels en voeding van tussenwervelschijven;
• toepassingen met ozokeriet;
• radon- en waterstofsulfidebaden;
• moddertoepassingen;
• fysiotherapie of (in de vroege stadia) sport – helpt de functies van de wervelkolom en ledematen te herstellen, de voeding van het schijfweefsel te verbeteren en een spierkorset te vormen.

Ook manuele therapie wordt met succes toegepast.

Complicaties van osteochondrose

Osteochondrose is een pathologie die in latere stadia ernstige neurologische aandoeningen kan veroorzaken. Nadat de tussenwervelschijf zijn integriteit heeft verloren, verliest hij zijn vermogen om zijn schokabsorberende eigenschappen onder belasting te vertonen, en kan hij vervolgens verschillende paravertebrale structuren – spinale zenuwwortels en bloedvaten – niet beschermen tegen compressie. Tegelijkertijd kan de schijfsubstantie zelf, door hernia-uitsteeksels te vormen, compressie veroorzaken.

De ernstigste complicaties zijn:

• parese van de bovenste ledematen;
• aanvallen van plotseling bewustzijnsverlies, vergezeld van een val van de patiënt;
• drop-syndroom – periodieke plotselinge valpartijen terwijl het bewustzijn behouden blijft.

Pijnlijke aanvallen in de latere stadia kunnen zo intens worden dat de patiënt enige tijd het vermogen verliest om te bewegen, diep te ademen en te hoesten. Bovendien nemen naarmate de ziekte vordert de frequentie en duur van de exacerbaties toe.

Is het mogelijk om volledig te genezen?

Maximaal herstel van tussenwervelstructuren is alleen mogelijk in de vroege stadia van het pathologische proces. In latere stadia zijn de veranderingen onomkeerbaar. Een goed geselecteerde therapie en een optimale levensstijl kunnen echter de progressie van de ziekte vertragen en de frequentie, duur en ernst van acute menstruaties verminderen.

Preventie van osteochondrose

De belangrijkste maatregel om osteochondrose te voorkomen is het volgen van een gezonde levensstijl:

1. Goede voeding, een voldoende hoeveelheid in de voeding van voedingsmiddelen die stoffen bevatten voor de opbouw van kraakbeenweefsel;
2. Regelmatige lichaamsbeweging – yoga en zwemmen, maar ook gymnastiek en langlaufen zijn het meest effectief gebleken. Hiermee kunt u een sterk spierkorset van de rug creëren, dat aanzienlijke ondersteuning biedt aan de wervelkolom. Impactbelastingen (step-aerobics, hardlopen op harde oppervlakken) en werken met zware gewichten (powerlifting, gewichtheffen) worden niet aanbevolen als er een hoge neiging tot osteochondrose is.
3. De strijd tegen overgewicht is een van de belangrijkste factoren bij het voorkomen van osteochondrose, omdat overgewicht de substantie van de tussenwervelschijven overmatig belast.
4. Stoppen met slechte gewoonten. Het is bewezen dat roken leidt tot vernauwing van de bloedvaten en een verslechtering van de voeding van weefsels, waaronder kraakbeen.
5. Voorkomen van permanent microtrauma van de wervelkolom. Om dit te doen, moet u de techniek leren van het op de juiste manier tillen en dragen van zware voorwerpen (vooral als dit deel uitmaakt van uw professionele taken).

Deskundigen beschouwen een diepe, tamelijk lange slaap in een goed geventileerde ruimte op een halfharde ondergrond als een van de meest effectieve maatregelen om osteochondrose te voorkomen.

Dit wordt verklaard door het feit dat de wervelkolom in horizontale positie geen zwaartekracht ervaart, waardoor de tussenwervelschijven zoveel mogelijk ontspannen. Op dit moment vinden er actief herstel- en voedingsprocessen plaats, waarvoor een instroom van zuurstof nodig is. Als het oppervlak van het bed niet hard genoeg is, behoudt de wervelkolom zijn gelijkmatige positie niet en worden sommige delen ervan slechter hersteld dan andere.

Helaas merken mensen de symptomen vaak niet op en negeren ze periodieke pijn in nek en rug. Een beetje aandacht voor uzelf en het opvolgen van een paar aanbevelingen kunnen de ontwikkeling van deze ziekte verminderen. Sommige aanbevelingen, bijvoorbeeld yoga of goede voeding, kunnen een manier van leven worden en de kwaliteit van leven in het algemeen verbeteren. Een ziekte kan iemand ertoe aanzetten een correctere en harmonieuzere levensstijl te leiden. Uw kennissenkring en interesses kunnen zelfs veranderen. Dit is een goede optie wanneer een ziekte, die ongemak veroorzaakt, iemand tot positieve veranderingen aanzet.